Sabahın Sessizliği
Şehir uyanırken usulca,
bir kuş geçer pencereden.
Gün, avucumda bir damla su —
tutmak istesem de akıp gider.
— Anonim
Yol
Ne kadar yürürsem yürüyeyim,
ufuk hep bir adım önümde.
Belki varış diye bir şey yok,
sadece gitmenin kendisi var.
— Anonim
Eski Defter
Sayfalar arasında soluk bir yaprak,
bir yazın hatırası kalmış.
Zaman her şeyi siler derler,
ama bazı kokular inat eder.
— Anonim
Su, yolunu taştan değil sabırdan öğrenir.
En uzun gece bile sabahı durduramaz.
Sessizlik, bazen en yüksek sesle konuşur.
Deniz Feneri
Karanlıkta tek başına,
ışığını kimseden esirgemez.
Gemiler geçer gider,
o yine de bekler, yine de yanar.
— Anonim
Sonbahar Notu
Yapraklar düşerken dala küsmez,
bilir ki bu da bir dönüştür.
Her veda, başka bir bahara
atılmış sessiz bir tohumdur.
— Anonim
Köklerini unutan ağaç, ilk fırtınada devrilir.
Yıldızları görmek için önce karanlığa alışmak gerekir.
İki Satır
Sustum, çünkü söyleyecek çok şey vardı.
Bazı denizler, kelimelere sığmaz.
— Anonim
Morning Quiet
As the city softly wakes,
a bird slips past the glass.
The day, a drop of water in my palm —
I try to hold it, and it slips away.
— Anonymous
The Road
However far I walk,
the horizon stays one step ahead.
Maybe there is no such thing as arrival,
only the going itself.
— Anonymous
Old Notebook
A faded leaf between the pages,
the memory of one summer left behind.
They say time erases everything,
but some scents refuse to leave.
— Anonymous
Water learns its way not from the stone, but from patience.
Even the longest night cannot hold back the morning.
Silence sometimes speaks in the loudest voice.
The Lighthouse
Alone in the dark,
it spares its light from no one.
Ships pass and disappear,
yet still it waits, still it burns.
— Anonymous
Autumn Note
The leaf bears no grudge against the branch,
knowing this, too, is a turning.
Every farewell is a silent seed
thrown toward another spring.
— Anonymous
A tree that forgets its roots falls in the first storm.
To see the stars, one must first make peace with the dark.
Two Lines
I stayed silent, for there was too much to say.
Some seas will not fit into words.
— Anonymous
Утренняя тишина
Пока город тихо просыпается,
птица скользит мимо стекла.
День — капля воды на ладони,
хочу удержать, но она утекает.
— Аноним
Дорога
Сколько бы я ни шёл,
горизонт всегда на шаг впереди.
Быть может, нет никакого прибытия,
есть только само движение.
— Аноним
Старая тетрадь
Между страниц — выцветший лист,
память об одном ушедшем лете.
Говорят, время стирает всё,
но иные запахи остаются.
— Аноним
Вода узнаёт свой путь не от камня, а от терпения.
Даже самая долгая ночь не остановит утро.
Тишина порой говорит громче всех.
Маяк
Один во тьме,
он ни от кого не прячет свет.
Корабли проходят и исчезают,
а он всё ждёт, всё горит.
— Аноним
Осенняя заметка
Лист не держит обиды на ветку,
зная: это тоже поворот.
Каждое прощание — тихое семя,
брошенное к новой весне.
— Аноним
Дерево, забывшее свои корни, падает в первую бурю.
Чтобы увидеть звёзды, нужно сперва примириться с темнотой.
Две строки
Я молчал, потому что сказать хотелось слишком много.
Иные моря не вмещаются в слова.
— Аноним